[Concertverslag] Radiohead in Ziggo Dome (14/10/12)
Het dansen van Thom Yorke werkt vreselijk aanstekelijk. Als de Radiohead-frontman zijn ledematen de rondte in slingert, is het maar wat lastig om niet mee te doen. Vooral wanneer het daar muzikaal ook nog eens toe uitnodigt. Gisteren in Ziggo Dome waren alle ingrediënten aanwezig om jezelf te doen verliezen. Radiohead gaf een zeer intense show die de duizenden aanwezige fans nog lang bij zal blijven.
Vier jaar terug stond de Britse band voor het laatst in Nederland. Toen in het Westerpark. Dit keer dus voor het eerst in Ziggo Dome. In de tussentijd kwam Radiohead met het album The King of Limbs en die cd voert ook in Ziggo Dome de boventoon. Zes van de vierentwintig nummers tellende setlist zijn van hun nieuwste plaat afkomstig.
Radiohead opent met Bloom. Verrassend, want tot nu toe in deze tour kwam die eer steevast toe aan Lotus Flower. Maar als het op setlists aankomt, is er bij Radiohead geen peil op te trekken. Zo is ieder concert weer uniek. En het is smullen geblazen voor de fan in Ziggo Dome. Het beste van The King of Limbs is uitgesmeerd over het concert en tussendoor wordt het publiek getrakteerd op opvallend veel oud werk. In Rainbows, Kid A en OK Computer zijn vanavond goed vertegenwoordigd. Het is voor ieder wat wils, wat goed uitkomt, want iedereen wil alles. Van rustige nummers als Lucky, tot het stevige Myxomatosis, tot experimeel geweld van Feral. Een mooie doorsnede van twintig jaar Radiohead. Bijna dan, want nummers van eerste twee albums Pablo Honey en The Bends werden niet gespeeld.
Hoogtepunten van de set zijn publiekslievelingen Karma Police (de mensenmassa klinkt bijna net zo luid als Yorke), Paranoid Android en het prachtig opbouwende You and Whose Army?. Thom Yorke achter zijn piano met een cameraatje dichtbij z’n gezicht. Op bewegende schermen boven het podium ziet een uitverkocht Ziggo Dome de zanger zeer bevlogen te werk gaan. En dat een stuk of acht keer in volle close-up. Het maakt de beleving alleen maar beter.
De lichtshow versterkt het muzikale enorm vanavond. Grote schermen projecteren de meest psychedelische patronen de zaal in. Per nummer passen de schermen zich aan op het gevoel dat het lied over moet brengen. Soms minimaal en beklemmend, dan flitst het en is het intens. Vooral bij hardere nummers wier drums en bas tot in het hart te voelen zijn, trekken de lampen je volledig in trance de show in. Muzikaal sterk, Thom Yorke grotendeels zuiver (het begin van Paranoid Android vergeven we hem gewoon) en qua aankleding prachtig. Dat maakt van Radiohead geen gewoon concert, maar echt een ervaring.
Mooi om te zien hoe ook bij de oude favorieten (inmiddels grijsgespeeld door Radiohead) de band vol overgave speelt. Thom Yorke met zijn volstrekt unieke danspassen die zijn energie over weet te brengen naar zeventienduizend mensen. Veel heeft-ie overigens niet te zeggen. Behalve dan voordat hij A Wolf At The Door (een zeldzaamheid live) inzet. “Je mag meezingen als je de woorden kent. Het zijn er een hoop.”
Radiohead sluit uiteindelijk af met de drie beste nummers van Kid A. How To Dissappear Completely en Everything In It’s Right Place, gevolgd door Idioteque. Drie encores, dat zie je niet vaak. Maar een band met de statuur als dat van Radiohead kan het zich permitteren. Een fenomenale, heftige avond en ongeveer één van de beste setlists die je je als Radiohead kunt wensen. Etcetera, etcetera.
door: Rutger Otto
